Шли по узенькой горной тропинке два путника: один с горячим сердцем, а другой с холодным. Шли они в далекие страны и хотели найти человеческое счастье.
– Посмотри, какие вокруг нас величественные и прекрасные горы, – сказал человек с горячим сердцем.
– Ничего особенного, просто кучи огромных камней, – ответил человек с холодным сердцем.
– Посмотри, какой нежный цветочек выглядывает из трещины в камне, как трудно ему, наверное, расти здесь без земли, – сказал человек с горячим сердцем.
– Ха, нашел красоту. Что, я цветов дома не видел, – сказал человек с холодным сердцем.
Пошли они по горам дальше и увидели горное озеро.
Человек с горячим сердцем восторженно воскликнул:
– Какое оно прозрачное, голубое и тихое, такое тихое, что белые снежные вершины гор в нем отражаются, как в зеркале. А тебе нравится? – спросил он попутчика.
– Ничего особенного, – ответил человек с холодным сердцем, – просто огромная лужа воды. А снег я и в прошлом году видел.
– Но, может быть, ты чувствуешь какой здесь чистый, прохладный и свежий воздух, который хочется вдыхать всей грудью, – спросил человек с горячим сердцем.
– Ну вот ещё, придумал. Воздух везде одинаковый, что в городе, что в лесу, что в горах, – возразил человек с холодным сердцем.
Так долго шли по лесам и горам человек с горячим и человек с холодным сердцем в поисках счастья и красоты, пока не повстречалась им пещера в которой жил мудрый и добрый старик-отшельник. Старик жил вдалеке от людей и был очень беден, но радушно принял гостей и пригласил их обедать к столу. Но на столе стоял лишь кувшин с прохладной родниковой водой и лежал свежевыпеченный еще теплый хлеб. Человек с горячим сердцем, сев за стол, с радостью вдохнул запах хлеба, удивился чистоте и необычайному вкусу воды и поблагодарил старика за скромную еду, а человек с холодным сердцем, поморщившись, попробовал хлеб с водой и остался едой недоволен.
После обеда старик узнал у путников, что они ищут счастье, и сказал им обоим: «Один из вас уже давно нашел счастье, а другому еще долго предстоит свое счастье искать. Ключ к счастью в наших сердцах. Счастлив тот, чьё горячее открытое сердце легко чувствует красоту и радостно отзывается на нее. Но тому, кто не замечает красоту вокруг себя, кто не дает своему сердцу радоваться красоте, тому очень тяжело найти счастье в жизни. Счастье старается обойти стороной тех, кто сердцем холоден».
Так узнали человек с горячим и человек с холодным сердцем, что счастье не за горами, не в богатствах и королевских дворцах спрятано, а внутри каждого человека находится. Но найти его можно лишь имея в груди горячее сердце, радующееся красоте.
2. Ответьте на вопросы.
2. Ответьте на вопросы. Что такое человеческое счастье?
Все люди разные, и все радоваються жизни по разному. Жизнь она такая штука что ты некогда не узнаешь что будет завтра. Сейчас кто то плачет от радости, а кто то плачет потому что только что разбили сердце. Кто то берется за руку любимого человека, а кто то отпускает его. Кто то провожает время с друзьями, а кто то вспоминает эти моменты. Наша жизнь состоит из моментов, и у нас всех должны быть счастливые моменты. Радовайся каждому мелачу, пока можешь.
Что для вас счастье?
Для меня с счастьем ассоцируется только счастливые моменты.
27. Գործողություն ցույց տվող բառերը(բայերը) ո՞վ կամ ի՞նչ հարցին պատասխանող. առարկա ցույց տվող բառե՛ր (գոյականներ) դարձրու:
Օրինակ՝ լուծել — լուծույթ.
սպասել- սպասավոր. սպասյակ. սպասուհի. սպասում:
Իշխել-իշխան, իշխանություն, իշխանավոր:
բժշկել-բժիշկ, բժշկուհի, բժշկություն:
բացել-բացիկ:
ուսուցանել-ուսուցիչ, ուսուցչուհի, ուսում:
ճեղքել-ճեղքում, ճեղք, ճեղքված:
պահել-պահում, պահարան, պահեստ:
հյուսել-հյուս, հյուսք, հյուսվածք:
բանել-բան:
գրել-գրառում, գրիչ:
գործել-գործածում, գործարան, գործվածք:
զգալ-զգացում, անզգամ:
հարցնել-հարցում, հարց:
28. ա) Տրված հարցերին պատասխանի՛ր և առաջադրանքը կատարի՛ր:
Ո՞վ է ընկերդ (ընկերուհիդ):
Իմ ընկերը Հովսեփյան Ալենն է:
Մանրամասն նկարագրի’ր նրա արտաքինը (հասակը. կառուցվածքը. դեմքը. հագնվելը և այլն):
Նա ոչ բարձրահասակ է, ոչ ցածրահասակ: Նրա դեմքը կլոր է, իսկ մազերը՝ երկար:
Նրա բնավորության մասի՛ն պատմիր:
Նա դասերին պասիվ՝ , ռուսերենի դասերին ակտիվ՝, նա աղմկոտ է: Սիրում է ակտիվություն, լարվածություն, և նա կռվարար է:
Պատմի՛ր՝ նա ի՞նչ է սիրում և ինչ չի սիրում:
Նա չի սիրում բարդ հաշավարկներ կատարել, երբ մի բան չի կարողանում անել նա այդ բանից հրաժարվում է: Չի սիրում, երբ բարդ տնային աշխատանքներ է ունենում: Նա սիրում լինել ակտիվ, խաղալ տարբեր խաղեր և խաղալ համակարգչային խաղեր:
Նրա մեջ կա՞ բան. որ չես հավանում. կուզե՞ս. որ փոխվի: Գրի՛ր՝ ուզում ես նրանից ինչ-որ բան սովորել:
Ես չեմ սիրում նրա մեջ այն, որ սիրում է ստել, դասերի ժամանակ խաղ խաղալ: Ես ուզում եմ, որ ինքը չկռվի ոչ մեկի հետ:
բ) բոլոր պատասխաններդ մի տեքստում հավաքիր և ընկերոջդ (ընկերուհուդ) մասին գրավոր պատմիր:
Ընկերոջս մասին
Իմ ընկերը Հովսեփյան Ալենն է: Նա ոչ բարձրահասակ է, ոչ ցածրահասակ: Նրա դեմքը կլոր է, իսկ մազերը՝ երկար: Նա բոլոր դասերին պասիվ է, ռուսերենի դասերին ՝ ակտիվ, նա աղմկոտ է: Սիրում է ակտիվություն, լարվածություն, և նա կռվարար է: Նա չի սիրում բարդ հաշավարկներ կատարել, երբ մի բան չի կարողանում անել նա այդ բանից հրաժարվում է: Չի սիրում, երբ բարդ տնային աշխատանքներ է ունենում: Նա սիրում լինել ակտիվ, խաղալ տարբեր խաղեր և խաղալ համակարգչային խաղեր: Ես չեմ սիրում նրա մեջ այն, որ սիրում է ստել, դասերի ժամանակ խաղ խաղալ: Ես ուզում եմ, որ ինքը չկռվի ոչ մեկի հետ:
― Ամեն անգամ, երբ դաշնամուր եմ տեսնում, հուզվում եմ, ― ասաց Բենը։ ― Իսկապե՞ս հուզվում ես։ Ինչո՞ւ, ― հարցրեց Էմման։
― Չգիտեմ, ― ասաց Բենը։ ― Եթե չես առարկում, մտնենք այս խանութը և անկյունի փոքրիկ դաշնամուրը փորձենք, լա՞վ։
― Նվագել գիտե՞ս, ― հարցրեց Էմման։
― Դժվար թե նվագել անվանես այն, ինչ ես եմ անում։
― Իսկ դու ի՞նչ ես անում։
― Կտեսնե՛ս, ― ասաց Բենը։
Նրանք մտան խանութ, մոտեցան փոքրիկ դաշնամուրին։ Բենը ժպտում էր, և Էմման, նկատելով նրա ժպիտը, մտածեց, թե կարո՞ղ է, արդյոք, երբևէ հասկանալ նրան։ Այդպես կքայլի նրա կողքով մի որոշ ժամանակ, կարծելով, թե հասկանում է, իսկ հետո, օրերից մի օր, կպարզվի, որ չի հասկացել։
Բենը, հայացքը խոնարհած, կանգնել ու նայում էր դաշնամուրին։ «Նա հավանաբար դաշնամուրային լավ համերգ է լսել, ― ենթադրեց Էմման, ― և սիրում է այդ տիպի երաժշտությունը։ Ու ամեն անգամ դաշնամուրի ստեղնաշար տեսնելով կամ պարզապես որևէ դաշնամուրի կողքով անցնելիս, վերհիշում է լսած երաժշտությունը և մտովի նորից վերապրում այն»։
― Նվագել գիտե՞ս, ― դարձյալ հարցրեց Էմման։
Բենն իր շուրջը նայեց։ Վաճառողները, ինչպես երևում էր, զբաղված էին։
― Ո՛չ, չգիտե՛մ, ― ասաց նա։
Էմման տեսավ, թե ինչպես Բենի ձեռքերը գուրգուրանքով ձգվեցին դեպի սև ու սպիտակ ստեղները։Ասես իսկական դաշնակահարի ձեռքեր լինեին, և այդ րոպեին մի տարօրինակ զգացում համակեց աղջկան, շուրջն ամեն ինչ արտասովոր թվաց նրան։ Նա հասկացավ, որ իր կողքին կանգնած է մեկը, որը երկար-֊երկար ժամանակ է արդեն, ինչ փորձում է մի շատ լավ բան հայտնաբերել իր մեջ։ Բենի նման մարդը պետք է որ կարողանար դաշնամուր նվագել։
Բենը մի քանի մեղմ ակորդ վերցրեց։ Ոչ ոք չէր մոտենում նրանց, և նա նույն դիրքով կանգնած, սկսեց անել այն, ինչը նրա բառերով ասած, դժվար թե նվագել կոչվի։
Եվ Էմման հասկացավ, որ դա պարզապես հրաշալի է։
Բենն ընդամենը կես րոպե նվագեց։
― Հաճելի է հնչում, ― ասաց նա՝ նայելով Էմմային։
― Իսկ իմ կարծիքով դու հրաշալի ես նվագում, ― ասաց Էմման։
― Ես ամենևին ինձ նկատի չունեմ, ― ասաց Բենը։ ― Խոսքս դաշնամուրի մասին է։ Հոյակապ հնչեղություն ունի, չնայած այդքան փոքր է։
Միջին տարիքի մի վաճառող մոտեցավ նրանց։
― Ողջո՛ւյն, ― ասաց նա։
― Ողջո՛ւյն, ― պատասխանեց Բենը։ ― Հոյակապ դաշնամուր է։
― Այո, շատերին է դուր գալիս, ― ասաց վաճառողը։ ― Այս դաշնամուրը հրաշալի է հատկապես բնակարաններում դնելու համար։ Եվ բավականին շատ էլ վաճառում ենք։
― Որքա՞ն է գինը, ― հարցրեց Բենը։
― Երկու հարյուր քառասունինն ու հիսուն, ― ասաց վաճառողը։ ― Կարող եք, իհարկե, և մաս֊-մաս վճարել։
― Որտե՞ղ են պատրաստում, ― հարցրեց Բենը։
― Ստույգ չգիտեմ։ Կարծեմ Ֆիլադելֆիայում։ Կարող եմ պարզել։
― Մի անհանգստացեք, ― ասաց Բենը։ ― Դուք նվագո՞ւմ եք։
― Ոչ, նվագել չգիտեմ։
Վաճառողը նկատեց, որ Բենը ցանկություն ունի մի քիչ էլ նվագելու։
― Խնդրե՛մ, դուք կարող եք էլի նվագել, ― ասաց նա։
― Ես նվագել չգիտեմ։
― Ես լսում էի, երբ դուք նվագում էիք։
― Մի՞թե դա նվագել է։ Ես ոչ մի ձայնանիշ չգիտեմ։
― Ինձ համար հաճելի էր լսել, ― ասաց վաճառողը։
― Ինձ համար էլ, ― ասաց Էմման։ ― Որք՞ան պետք է մուծել առաջին անգամ։
― Մոտ քառասուն-֊հիսուն դոլար։ Դե, խնդրեմ, ― դարձավ նա Բենին, ― մի բան նվագեք։ Ես ուզում եմ լսել ձեզ։
― Եթե սա մի հարմարավետ սենյակում լիներ, ― ասաց Բենը, ― կարող էի ժամերով նստել դաշնամուրի առջև։
― Էլի, քիչ էլ նվագեք, ոչ ոք չի առարկի, ― փորձեց համոզել վաճառողը։
Նա մոտեցրեց աթոռը, և Բենը նստեց ու սկսեց անել այն, ինչը, նրա բառերով ասած, դժվար թե նվագել կոչվեր։ Մի քանի վայրկյան նվագելու ինչ-֊որ փորձեր արեց, այնուհետև երաժշտության նման մի բան գտավ և նվագեց մոտ երկու րոպե։ Վերջացնելու վրա էր, երբ երաժշտությունն ավելի մեղմ ու թախծալի դարձավ, և Բենն ավելի ու ավելի հմայվեց դաշնամուրով։ Նվագելու ժամանակ նա վաճառողի հետ խոսում էր դաշնամուրի մասին։ Հետո դադարեց նվագել ու ոտքի կանգնեց։
Նրանք երկուսով դուրս եկան խանութից։ Փողոցում Էմման ասաց․
― Իսկ ես ոչինչ չգիտեի․․․
― Ինչի՞ մասին, ― հարցրեց Բենը։
― Քո մասին։
― Իսկ ի՞նչ չգիտեիր։
― Դե․․․ որ դու այդպիսին ես։
― Իմ նախաճաշելու ժամն է, ― ասաց Բենը։ ― Երեկոները ես միշտ մտածում եմ այն մասին, թե որքան լավ կլիներ, եթե դաշնամուր ունենայի։
Նրանք մտան մի փոքրիկ ռեստորան, նստեցին վաճառասեղանի մոտ և բուտերբրոդներ ու սուրճ պատվիրեցին։
― Որտե՞ղ ես նվագել սովորել, ― հարցրեց Էմման։
― Եբեք էլ չեմ սովորել, ― ասաց Բենը։ ― Որտեղ որ դաշնամուր եմ տեսնում, փորձում եմ նվագել։ Նույնն էի անում, երբ դեռ պատանի էի։ Այ թե ինչ բան է փող չունենալը։
Նա նայեց Էմմային ու ժպտաց այնպես, ինչպես ժպտում էր դաշնամուրի մոտ կանգնած՝ ստեղնաշարին նայելիս։ Էմման անչափ շոյված զգաց իրեն։
― Երբ մարդ փող չունի, ― ասաց Բենը, ― զրկվում է շատ ու շատ բաներից, որոնք ունենալու իրավունքն ունի։
― Այո՛, իսկապես այդպես է, ― ասաց Էմման։
― Մի կողմից, ― ասաց Բենը, ― դա լավ է, բայց մյուս կողմից այնքան էլ լավ չի։ Իրականում նույնիսկ ահավոր է։
Նա նորից նայեց Էմմային, ինչպես նախորդ անգամ, և Էմման ժպտաց նրան այնպես, ինչպես Բենն էր ժպտում իրեն։
Նրանք դուրս եկան ռեստորանից, ոտքով անցան երկու թաղամաս և հասան հանրախանութ, որտեղ աշխատում էր Էմման։
― Դե, առա՛յժմ, ― ասաց Բենը։
― Ցտեսությո՛ւն, Բեն։
Բենը իջավ փողոցով, իսկ Էմման մտավ հանրախանութ։ Աղջիկը համոզված էր, որ, այսպես թե այնպես,ինչ֊որ մի օր Բենը դաշնամուր կունենա, ինչպես նաև՝ մնացած այն ամենը, ինչ այդքան ցանկանում է։
Առաջադրանքներ`
ա. Մեկնաբանի’ր հետեւյալ հատվածը` «Երբ մարդ փող չունի, ― ասաց Բենը, ― զրկվում է շատ ու շատ բաներից, որոնք ունենալու իրավունքն ունի»։
Ես մտածում եմ, որ այս նախադասությունը ուզում է ասել, որ ինքն աղքատ է, իսկ աղքատ լինելը նրանով է վատ որովհետև, եթե մարդ գումար չունի կզրկվի նրա ուզած ամեն մի բանից:
բ. Առանձնացրո’ւ պատմվածքի հերոսներին եւ բնութագրի’ր։
Գլխավոր հերոսը այս պատմվածքի դա Բենն էր, նա բարի էր և երազկոտ: Նա ուզում էր տանը ունենալ մի դաշնամուր: Գլխավոր հերոսուհին Էմման էր նա Բենի ընկերուհին էր, նա Բենի (թիկնապահն էր):
գ. Բնութագրի’ր Էմմային: Ո՞րն է այս կերպարի անհրաժեշտությունը պատմվածքում:
Էմման Բենի օգնականն էր և ընկերուհին, նրա անհրաժեշտությունը պատմվածքում դա Բենի կողքին լինելն է: