Category: Հորինուկներ

Ես սեպտեմբերի 1-ին առաջին անգամ գնացի դպրոց: Ուրախ էի, որովհետև ես էի առաջինը մտել դասարան, բայց քիչ անց,երբ իմ դասարանցիները եկան, ես սկսեցի ընկճվել:Ես դասամիջոցին իմ ընկերների հետ կռվում էի, բայց երբ մեծացա,  հասկացա, որ չի կարելի կռիվ անել և նրանց հետ ընկերացա : Մի զվարճալի դեպք պատահեց մեզ հետ մի անգամ.մենք դուրսը տղաներով  շատ արագ վազում էինք և մոռացել էինք,որ գնալու ենք շուտով դասարան: Աղջիկները բարձրացան,իսկ մենք տղաներով փնտրում էինք նրանց: Բարձրացանք վերև, տեսնենք չկան, երկար փնտրեցինք դպրոցի ներսում և վերջապես գտանք: Պարզվեց,որ նրանք  ծաղիկներն էին ջրում մեր ուսուցչուհու հետ:

Լինում է չի լինում, մի փոքրիկ խոզանակ է լինում։ Նա դեռ ապրում էր խանութի ցուցափեղկում տեղադրված գեղեցիկ տուփի մեջ։ Մի օր էլ փոքրիկ Լիլիթիկը ցանկացավ խոզանակ գնել ու գնեց հենց այդ խոզանակը։ Այդ խոզանակը փոքրիկ Լիլիթիկին այնքան դուր եկավ, որ գոնե մեկ րոպե ձեռքից ցած չէր դնում։

Մի օր էլ Լիլիթիկը հյուր է գնում իր մորաքրոջ տուն՝ նրա աղջկա ծննդյան օրը նշելու: Նա ստիպված խոզանակը թողնում է տանը: Մորաքրոջ տանը Լիլիթիկը շատ համեղ, զանազան քաղցրավենիքներ է համտեսում: Իսկ իր սիրելի խոզանակը տանը անհամբեր սպասում էր մեծ պատերազմի՝ Լիլիթիկի ատամի գազանիկների հետ:
Ուշ երեկոյան Լիլիթիկը վերադարձավ տուն: Նա այնքան քաղցրավենիք և զանազան ուտելիք էր համտեսել, որ խոզանակը հազիվ փրկեց նրա գեղեցիկ ատամները: Բայց հետո խոզանակը նրան խնդրեց, որ այսուհետ իրեն էլ իր հետ տանի խնջույքներին, որպեսզի նա կարողանա ժամանակին օգնության հասնի:

  Մի օր, զբոսնելիս, Լիլիթիկը հանդիպում է իր ընկերուհուն՝ Սոնային:Սոնան տխուր գալիս էր ատամնաբուժարանից:Բժիշկը հեռացրել էր նրա ատամը, որովհետև այն սևացել էր և փչացել: Լիլիթիկը շատ է մտահոգվում իր ընկերուհու համար և պատմում է այդ մասին իր սիրելի խոզանակին: Խոզանակը ասում է Լիլիթիկին, որ իր քույրիկ խոզանակին կկանչի, և նրան կնվիրեն Սոնային, որպեսզի այն միշտ օգնի նրան իր ատամները խնամել ու առողջ պահել:

Հեռավոր գյուղում ապրում էր մի ծեր մարդ: Նա ուներ մի փոքրիկ հողամաս և ամբողջ օրը մշակում էր այն: Տնկում էր տարբեր բանջարեղեններ, հետո հավաքում բերքը, վաճառում, որ գումար վաստակի: Մի անգամ դդում տնկեց, որն այնքան էր մեծացել ու ծանրացել, որ գյուղում բոլորը զարմացել էին նրա չափսերից: Մի օր ծերունին որոշեց դդումը տանել գյուղում անցկացվող ամենամյա փառատոնին, որտեղ գյուղացիները ներկայացնում էին իրենց ստացած ամենախոշոր բերքը, և ում բանջարեղենը հաղթեր, նրան տրվում էր գումար՝ որպես պարգև: Քանի որ դդումը հսկա լինելուց բացի նաև շատ գեղեցիկ էր ՝ կլոր ու վառ գունավորմամբ, մրցույթում հաղթեց հենց ծերունու աճեցրած դդումը: Ծերունին շատ ուրախացավ ու մտքում շնորհակալություն հայտնեց դդումին: